De geschiedenis van Eilandzorg

De omgeving van zorgcentrum de Wieken staat al van oudsher bekend om het verlenen van zorg. In de vijftiende eeuw werden er namelijk pestlijders verzorgd in het Sint Rochushuis, dat hier in de buurt gestaan heeft.

Het oorlogsgewoel in vroegere jaren was voor deze omgeving ook niet onbekend. Tijdens de Franse overheersing werden hier soldaten gelegerd. Later werd er wederom zorg en hulpverlening geboden in de omgeving, toen de kazerne werd ingericht als militair hospitaal. Hier werden de soldaten, die door het merendeel van de bevolking waarschijnlijk niet als vrienden zullen zijn beschouwd, verzorgd.

In het jaar 1819 hield de diaconie van de Hervormde Gemeente Armen zich in een gedeelte van het voormalige hospitaal bezig met het maken van visnetten. In 1824 heeft de diaconie het hospitaal gekocht en vergroot.

Hierna werd het pand gebruikt om onderdak te bieden aan armen en wezen, dit resulteerde in de naam ’t Gesticht’. Tot aan de sloop van het Rusthuis Irene, stond het pand onder veel ouderen nog steeds bekend onder de naam ’t Gesticht’. Het gebouw was in feite ongeschikt; slechts één verdieping hoog, ondoelmatig ingericht en in slechte staat. Een persoon uit die tijd omschreef het als “Het zag er onbehaaglijk uit”. Het was dan ook niet erg in trek bij aanstaande bewoners.

In 1866 werden er plannen gemaakt voor nieuwbouw. Vanwege het gebrek aan de benodigde financiële middelen, kon er echter niet meteen gestart worden met de bouw. Pas twaalf jaar later, in augustus 1878, ging de bouw officieel van start. Één jaar later werd het verpleeghuis in gebruik genomen.

In de loop der jaren is de bestemming van het gebouw steeds meer van armen- en wezenzorg veranderd in ouderenzorg. In 1959 vond er een ingrijpende verbouwing plaats die het gebouw heeft gemaakt tot wat het voor kort was. In 1940 is er een tweede huis naast het verpleeghuis gebouwd met de naam ‘Ons Huis’. Dit nieuwe huis was voor de eisen van die tijd zeer modern.

Vele jaren later besloot de Inspectie op de Bejaardenoorden dat beiden huizen niet meer voldeden aan de hedendaagse normen voor huisvesting van ouderen. Vooral rusthuis ‘Irene’ had bouwkundig veel gebreken. In februari 1974 kwamen de besturen van beide huizen bijeen voor een vergadering. Tijdens deze vergadering werd besloten om samen te werken aan de nieuwbouw van de twee gebouwen.

De nieuwbouw verliep van het begin tot aan het eind voorspoedig. De eerste paal werd op 23 maart 1983 geslagen, zes oktober 1983 werd het hoogste punt bereikt en eind maart 1984 waren het tehuis en de twaalf bejaardenwoningen gereed. Dit alles in één jaar tijd. Op één april 1984 konden de bewoners verhuist worden naar het nieuwe pand. Al snel hierna werden de verlaten panden afgebroken, waarmee fase twee van de nieuwbouw van start ging. In deze tweede fase werden er nog 28 bejaardenwoningen bij gebouwd. Zo is er een gebouwencomplex verrezen dat een sierraad vormt voor de Hoge Molenstraat en omgeving.

In 2002 is er begonnen met de herinrichting van het gebouw. Hierbij is gebruik gemaakt van gelden van de Verkorte Procedure. Het gehele gebouw heeft hierdoor een nieuwe uitstraling gekregen. Zover mogelijk is de infrastructuur aangepast aan de eisen van deze moderne tijd.